Masker af

Mijn naam is Sophie Schmeets en op mijn 24e heb ik last gehad van een depressie. Met een lach als masker op mijn gezicht wist ik mijn sombere buien te verbergen. Onderzoekscijfers vertellen mij nu dat ik destijds niet de enige was. Echter voelde het zo wel. Het taboe rondom depressie en het gebrek aan kennis maakt dat het soms moeilijk is dit onderwerp bespreekbaar te maken. Met Maskerclass maak ik hier verandering in.

“Maar Soof, ik heb helemaal niets aan je gemerkt?”

Dit was de gebruikelijke reactie toen ik zelf meer open werd over mijn depressieve gevoelens. Hoe meer ik er over vertelde, mij kwetsbaar opstelde, mijn masker liet zakken, stukjes van mijn verhaal deelde, hoe meer ik er achter kwam dat ik niet de enige was. In gesprekken met anderen kwamen nieuwe verhalen en ervaringen van mensen om mij heen. Iedereen had wel een broer, vriendin, tante, collega of zelf ervaringen met depressie. De eenzaamheid in mijn hoofd ging gepaard met de gedachte dat ik de enige was met die onverwacht akelige gedachtes. Een geheel onterechte gedachte bleek achteraf. Tijd voor actie dus!

Na een pitch bij het zittende bestuur van mijn studentenvereniging kreeg ik groen licht! Het podium was geregeld – nu de rest nog. Met veel hulp van vrienden en familie wist ik uiteindelijk Maskerclass invulling, draagvlak, deskundigheid en diepgang te geven. Ik ben in gesprek geweest met professoren, psychologen, studenten, psychiaters en ervaringsdeskundigen. Bovendien werd ik overladen met artikelen en televisie programma’s die aansluiten bij mijn thema. Compleet voorbereid en met gepaste spanning ging de eerste Maskerclass van start. Het was een succes en dat werd gehoord tot in Groningen. Sindsdien is het balletje gaan rollen en maak ik tot op de dag van vandaag depressie bespreekbaar dankzij Maskerclass.